จบลงอย่าง Happy Ending กับปีเก่าที่ผ่านพ้นไป ไม่น่าเชื่อว่ามันผ่านไปได้ ความราบเรียบปนเปกับความขรุขระบ้าง ชีวิตไม่ง่ายเหมือนแต่ก่อนเสียแล้ว เพิ่งรู้สึกตัวได้ว่าควรพิจารณากับเลขสองหลักให้มากกว่านี้ มันก้าวกระโดดได้เร็วอย่างไม่น่าเชื่อ ใครจะคิดว่าเมื่อวานยังหมกมุ่นอยู่กับหน้าตา ทรงผมในวันทำบัตรประชาชนอยู่เลย เผลอๆ คงได้เวลาออกบัตรใหม่แล้ว

ถ้าลองมองกลับไป ดูเด็กน้อยใหญ่ ใส่ชุดนักเรียน คอซองบ้าง คอปกบ้าง ล้วนทำให้นึกถึงตัวเองเมื่อสมัยก่อน ตื่นแต่เช้า ขี่รถคู่ใจ ไปกลับโรงเรียน วันแล้ว วันเล่า บ้านมีอยู่สามหลัง คือ บ้าน โรงเรียน และสถาบันกวดวิชา (ภาษาบ้านๆเค้าเรียก ที่เรียนพิเศษ) ตอนนั้นคงไม่เคยคิดเหมือนกันว่าเครื่องแต่งกายของคนอายุเกือบยี่สิบจะเป็นอย่างนี้ ดูเหมือนเตรียมพร้อมที่จะออกผจญสู่โลกกว้างใหญ่

วันนี้ วานรแสนซุกซนริอาจแปลงกายเป็นสุนัขพเนจร ยังคงร่อนเร่อยู่เช่นเคย เป็นอย่างนี้มานานแล้ว ชินเสียแล้วกับการเป็นอย่างนี้ ก็เป็นอย่างนี้มาตลอดนี่ ถ้ามีอะไรมาเปลี่ยนแปลง ไม่รู้เหมือนกันว่ามันจะเปลี่ยนแปลงตัวเรา หรือเป็นเราที่พยายามเปลี่ยนแปลงสิ่งนั้น ยังไงแล้วทุกสิ่งล้วนเปลี่ยนแปลงมาตลอดอยู่แล้ว ไม่มีสิ่งใดอยู่ยงคงกระพันได้หรอก เพราะฉะนั้น ระวังตัวไว้ อย่าปล่อยให้อะไรดีๆในชีวิตผ่านไปโดยไม่รู้ตัว ต้องค้นหา และกักตุนสิ่งดีๆไว้ให้มากที่สุด แต่ที่สำคัญที่สุด แบ่งปันสิ่งดีๆที่มี ที่ได้รับมา ที่พยายามไขว่คว้าหา ให้ผู้อื่น คนที่เรารัก คนที่รักเรา คนรอบกาย ทุกๆคน หยิบยื่นสิ่งดีๆให้แก่กัน อย่าได้เก็บไว้คนเดียวเชียว ชีวิตวันข้างหน้า มีแต่ศัตรูที่จะมากขึ้นเรื่อยๆ สหายนะเหลือน้อยลงเต็มทียิ่งคิดยิ่งหดหู่ พูดถึงแล้วขอไปย้อนรำลึกความหลังต่ออีกซักหน่อย ก่อนที่วันข้างหน้า จะต้องมองไปข้างหน้าแต่อย่างเดียว