ร้างรากับการระบายความรู้สึกไปนาน จนลืมไปแล้วว่ามีที่ว่างของต้วเองอยู่ เหตุการณ์มากมายผ่านมาแล้วผ่านไป ไม่ได้สนใจในการบันทึกมันเอาไว้เท่าไหร่ เพราะคิดว่าคงจำมันได้  แต่ก็ลืมไปในหลายๆอย่าง

ขอสรุปสาระสำคัญของชีวิตโดยคร่าวๆ บางเรื่องที่ไม่ใช่สาระ จะถือว่าเป็นสาระละกัน

1. เรื่องราวเลวร้ายที่เคยติดอยู่ในหัว ลืมมันไปได้เยอะแล้ว คงเพราะมีสิ่งใหม่มาแทนที่ ถึงจะไม่ทำให้รู้สึกดีมากมาย แต่ก็ไม่ทำให้รู้สึกแย่เหมือนก่อน คิดว่ามันคงพัฒนาขึ้นตามลำดับ ขอให้มันพัฒนาไปในทางอื่นๆบ้างละกัน อย่าได้วกกลับมาเป็นแบบเดิม

2.งานใหญ่สองงานผ่านพ้นไปได้ด้วยดี งานหนึ่งทำเพื่อน้อง อีกงานหนึ่งไม่รู้ว่าทำให้เพื่อน หรือทำให้เพื่อนๆ แต่ยังไงแล้ว สองงานให้ความประทับใจดีๆทั้งนั้นเลย มีทะเลาะ มีโกรธ แต่จบลงอย่าง Happy Ending (มั้ง) รู้สึกว่าหลังจากนี้งานที่ต้องใช้กำลังสมองของตัวเองคงหมดลงแล้ว ต่อไปขอเป็นผู้ตามบ้าง ไม่ต้องคิด ไม่ต้องกังวล มีอะไรมาให้ทำก็ทำ ไม่อยากทำอะไรก็ไม่ทำ น่าจะทำให้คำว่า"กิจกรรม" มีความน่าสนใจมากกว่านี้

3. ผ่านงานต่างๆไปมากมาย เวลานี้คงเหมาะแก่การทำเพื่อตัวเองบ้าง สิ่งแรกที่ต้องทำ คือ คำตอบของคำถามว่ามามหาลัยทำไม ทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจว่าต้องทำอะไร แต่ก็ยังทำตัวเหมือนเดิมเลย แน่นอนว่าถ้าเป็นงี้อยู่ ผลของมันก้อคงเหมือนกับที่ผ่านๆมา

4.งานลอยกระทงปีนี้ดีจัง มีร้านค้าเป็นของตัวเอง รู้สึกเหมือนได้เป็นนักธุรกิจน้อย แต่พอเวลาทำเข้าจริงๆ ทำไมรู้สึกเหมือนเป็นกรรมกรน้อยก้อไม่รู้ เหนื่อยแต่ก้อสนุกดี ตั้งแต่เริ่มงานมีเรื่องให้ต้องกังวลมากมาย ตั้งแต่ดินฟ้าอากาศ จน เรื่อง เล็กน้อยๆ ไงๆแล้วตอนจบ ก้ออิ่มเอิบไปด้วยความสุข รู้สึกดีมากๆเลย เวลาก่อนเริ่มงาน แต่ละร้านเหมือนเป็นศัตรูของกันและกัน ถ้าขายของแบบเดียวกันแล้ว ถือเป็นศัตรูตัวฉกาจ พองานจบ ศัครูกลับกลายเป็นสหาย ไม่รู้ว่าคนอื่นคิดเหมือนกันมั้ย แต่ส่วนตัวแล้วคิดว่ามันดีจิงๆ

ปล. คืนนั้นชั้นไม่ได้ตั้งใจว่าแกนะขี้เมาน้อย ขอโทษจิงๆที่ทิ้งแกไว้คนเดียว แต่รู้สึกว่าแกน่าจะปรึกษาชั้นมากกว่าปรึกษาเหล้า ก้อเท่านั้นแหละ