| Ohm's profile.: Blank Space :.PhotosBlogLists | Help |
|
May 03 ลาก่อนเด็กน้อย1. งานในตอนนี้เรียกว่าเยอะรึเปล่า ความรู้สึกเหมือนมันเยอะ แต่จิงๆไม่เลย งานมันไม่ได้เยอะ แต่มันยาก ยากสำหรับคนที่ไม่ค่อยจะคิดอะไร(อย่างเรา) พยายามคิดแต่สุดท้ายมันก้อวนกลับมาที่เดิม พยายามกระตุ้นคนอื่นให้มันคิดในสิ่งที่พยายามคิด ไม่รู้เค้าจะเข้าใจกันมั้ย ไม่ได้ว่าว่าไม่คิดกัน แต่อยากให้มีอะไรแปลกใหม่เกิดขึ้นในรุ่นเราบ้าง เอาไว้อวดน้องๆว่า พวกพี่เป็นคนคิดรุ่นแรกนะ คงรู้สึกภูมิใจถ้า 10-20 ปีต่อมาไอ้สิ่งที่เราคิดมันได้ถูกทำต่อๆกันมา เพราะนั่นหมายความว่าคนรุ่นหลังๆยังรู้สึกว่าสิ่งที่เราคิดมันดี น่าทำต่อๆไป 2. เรื่องเรียนยังคงไม่ต่างอะไรจากเดิม เรียนไปวันๆ ไม่ได้คาดหวังกับผลของมัน เกรดมันเลยยังเป็นงี้ดิ จะไม่บอกว่าจะตั้งใจแต่ จะถามว่าจะทำอย่างที่เคยบอกได้มั้ย บอกมาเยอะแล้ว 3.กำลังพยายามทำตัวแก่ขึ้นให้สมกับวัย ตอนนี้หมดเขตมาอ้างว่ายังเด็กอยู่แล้ว ต้องหัดวางมาด ทำตัวเหมือนมีเหตุผล มีความรับผิดชอบ จะได้ไม่โดนว่าว่ายังทำตัวเหมือนเด็กๆ จะทำได้มั้ยเนี่ย ดูพี่บางคนก้อยังทำตัวเป็นเด็ก น้องบางคนก้อทำตัวโคตรแก่แดด สรุปเป็นอย่างที่เป็นดีกว่า สุขใจกว่าเยอะ 4. ครบรอบวันเกิดครั้งนี้ ไหว้พระ 5 รูปแต่เช้า กุศลล้นเปี่ยมอิ่มบุญไปเกือบทั้งวัน เกือบต้องมานั่งร้องเพลง "วันเกิด" แล้วเชียว ดีนะที่พวกแกยังจำกันได้ มีmessageบ้าง โทรมาบ้าง ขอบใจๆ ส่งท้ายวัยเด็กครั้งนี้ ไม่เสียใจที่แก่เลย มีความสุขที่ซู้ด ขอบใจนะที่ทำให้วันเกิดปีนี้เป็นวันทีมีแต่ความทรงจำดีๆ จะจำไว้ให้แม่นกว่า Macro อีก ^^ ปล. ปีนี้ได้ของขวัญวันเกิดซะเพียบ ส่วนใหญ่ซื้อให้ตัวเองทั้งนั้น ^^ ขอบใจนะที่ให้เสียงเพลงเติมแต่งความเงียบเหงาในชีวิต จะพยายามเลือกฟังแต่เพลงที่ทำให้มีความสุขนะ เด็กน้อยลงอีกปีแล้ว โย่ว !
March 31 ผู้ใหญ่หัวใจเด็กเริ่มต้นใหม่ในหลายๆอย่าง ทั้งการเรียน การงานหน้าที่ ทำตัวลำบากอยู่เหมือนกัน เค้าบอกว่าวัยรุ่นนะ เริ่มตั้งแต่ช่วง 14-20 ปี(หมายรวมทั้งหญิงและชายเลยนะ) นั่นแปลว่าพ้นอายุ 19 ปีไปเมื่อไหร่ คงไม่มีหน้ามาพูดวัยรุ่นได้แล้ว คำว่า"ผู้ใหญ่"นี่สร้างมาเพื่ออะไรนะ ทำไมต้องแบ่งวรรณะกันด้วย ถ้ามองดูหน้าตาก้อคงยังพูดกันได้ว่ายังเป็นเด็ก แต่ถ้ามองตัวเลข แล้ว ... น้อมรับแต่โดยดี
ช่วงนี้เข้าฤดูร้อนแล้ว ดันต้องมาเรียนอีก กะว่าปีนี้จะได้ไปใส่เสื้อกันหนาวที่นอกประเทศ สุดท้ายก้อกลับมาเป็นเหมือนเดิม จริงๆไม่ได้เศร้าใจอะไรหรอกเพราะรู้อยู่แล้วว่าไม่ได้ไปแน่ๆ มีที่ๆน่าไปกว่า อยู่ห่างจากกรุงเทพแค่ 5 ชั่วโมงเอง ถ้าพลาดโอกาสไปคงเสียใจไปทั้งชีวิต ได้ทำอย่างที่ต้องการ ที่คิดไว้เป็นเวลาปีกว่าๆ ว่าจะทำมันในปีนี้ ในที่นี้ให้ได้ ได้ทำแล้ว สบายใจ โล่งใจ แล้ว
ภาระหน้าที่หมดไปอย่าง แล้วก้อเพิ่มมาอีกอย่าง ดีตรงที่ว่างานนี้เต็มใจทำโดยดี ทำด้วยใจเลย ถึงจะทำเป็นบ่นว่าเบื่อ เหนื่อย หรืออะไรก้อช่าง แต่งานนี้รู้เลยว่าไม่ทำไม่ได้แล้ว แม้จะแลกกับอะไรหลายๆอย่างแต่เชื่อว่าคุ้มแน่ๆ อยากบอกพวกแกๆทั้งหลายว่างานนี้พี่ขอ ช่วยกันนะ "ค่ายของเรา"
ปล. .......................................................(เว้นไว้ให้ใครที่ต้องการให้เราเขียนอะไร เติมได้ตามสบายนะ ^^) January 04 ปีหมา(พเนจร)จบลงอย่าง Happy Ending กับปีเก่าที่ผ่านพ้นไป ไม่น่าเชื่อว่ามันผ่านไปได้ ความราบเรียบปนเปกับความขรุขระบ้าง ชีวิตไม่ง่ายเหมือนแต่ก่อนเสียแล้ว เพิ่งรู้สึกตัวได้ว่าควรพิจารณากับเลขสองหลักให้มากกว่านี้ มันก้าวกระโดดได้เร็วอย่างไม่น่าเชื่อ ใครจะคิดว่าเมื่อวานยังหมกมุ่นอยู่กับหน้าตา ทรงผมในวันทำบัตรประชาชนอยู่เลย เผลอๆ คงได้เวลาออกบัตรใหม่แล้ว
ถ้าลองมองกลับไป ดูเด็กน้อยใหญ่ ใส่ชุดนักเรียน คอซองบ้าง คอปกบ้าง ล้วนทำให้นึกถึงตัวเองเมื่อสมัยก่อน ตื่นแต่เช้า ขี่รถคู่ใจ ไปกลับโรงเรียน วันแล้ว วันเล่า บ้านมีอยู่สามหลัง คือ บ้าน โรงเรียน และสถาบันกวดวิชา (ภาษาบ้านๆเค้าเรียก ที่เรียนพิเศษ) ตอนนั้นคงไม่เคยคิดเหมือนกันว่าเครื่องแต่งกายของคนอายุเกือบยี่สิบจะเป็นอย่างนี้ ดูเหมือนเตรียมพร้อมที่จะออกผจญสู่โลกกว้างใหญ่
วันนี้ วานรแสนซุกซนริอาจแปลงกายเป็นสุนัขพเนจร ยังคงร่อนเร่อยู่เช่นเคย เป็นอย่างนี้มานานแล้ว ชินเสียแล้วกับการเป็นอย่างนี้ ก็เป็นอย่างนี้มาตลอดนี่ ถ้ามีอะไรมาเปลี่ยนแปลง ไม่รู้เหมือนกันว่ามันจะเปลี่ยนแปลงตัวเรา หรือเป็นเราที่พยายามเปลี่ยนแปลงสิ่งนั้น ยังไงแล้วทุกสิ่งล้วนเปลี่ยนแปลงมาตลอดอยู่แล้ว ไม่มีสิ่งใดอยู่ยงคงกระพันได้หรอก เพราะฉะนั้น ระวังตัวไว้ อย่าปล่อยให้อะไรดีๆในชีวิตผ่านไปโดยไม่รู้ตัว ต้องค้นหา และกักตุนสิ่งดีๆไว้ให้มากที่สุด แต่ที่สำคัญที่สุด แบ่งปันสิ่งดีๆที่มี ที่ได้รับมา ที่พยายามไขว่คว้าหา ให้ผู้อื่น คนที่เรารัก คนที่รักเรา คนรอบกาย ทุกๆคน หยิบยื่นสิ่งดีๆให้แก่กัน อย่าได้เก็บไว้คนเดียวเชียว ชีวิตวันข้างหน้า มีแต่ศัตรูที่จะมากขึ้นเรื่อยๆ สหายนะเหลือน้อยลงเต็มทียิ่งคิดยิ่งหดหู่ พูดถึงแล้วขอไปย้อนรำลึกความหลังต่ออีกซักหน่อย ก่อนที่วันข้างหน้า จะต้องมองไปข้างหน้าแต่อย่างเดียว
November 19 ลงกระทอย มา ลอยกระทงร้างรากับการระบายความรู้สึกไปนาน จนลืมไปแล้วว่ามีที่ว่างของต้วเองอยู่ เหตุการณ์มากมายผ่านมาแล้วผ่านไป ไม่ได้สนใจในการบันทึกมันเอาไว้เท่าไหร่ เพราะคิดว่าคงจำมันได้ แต่ก็ลืมไปในหลายๆอย่าง
ขอสรุปสาระสำคัญของชีวิตโดยคร่าวๆ บางเรื่องที่ไม่ใช่สาระ จะถือว่าเป็นสาระละกัน
1. เรื่องราวเลวร้ายที่เคยติดอยู่ในหัว ลืมมันไปได้เยอะแล้ว คงเพราะมีสิ่งใหม่มาแทนที่ ถึงจะไม่ทำให้รู้สึกดีมากมาย แต่ก็ไม่ทำให้รู้สึกแย่เหมือนก่อน คิดว่ามันคงพัฒนาขึ้นตามลำดับ ขอให้มันพัฒนาไปในทางอื่นๆบ้างละกัน อย่าได้วกกลับมาเป็นแบบเดิม
2.งานใหญ่สองงานผ่านพ้นไปได้ด้วยดี งานหนึ่งทำเพื่อน้อง อีกงานหนึ่งไม่รู้ว่าทำให้เพื่อน หรือทำให้เพื่อนๆ แต่ยังไงแล้ว สองงานให้ความประทับใจดีๆทั้งนั้นเลย มีทะเลาะ มีโกรธ แต่จบลงอย่าง Happy Ending (มั้ง) รู้สึกว่าหลังจากนี้งานที่ต้องใช้กำลังสมองของตัวเองคงหมดลงแล้ว ต่อไปขอเป็นผู้ตามบ้าง ไม่ต้องคิด ไม่ต้องกังวล มีอะไรมาให้ทำก็ทำ ไม่อยากทำอะไรก็ไม่ทำ น่าจะทำให้คำว่า"กิจกรรม" มีความน่าสนใจมากกว่านี้
3. ผ่านงานต่างๆไปมากมาย เวลานี้คงเหมาะแก่การทำเพื่อตัวเองบ้าง สิ่งแรกที่ต้องทำ คือ คำตอบของคำถามว่ามามหาลัยทำไม ทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจว่าต้องทำอะไร แต่ก็ยังทำตัวเหมือนเดิมเลย แน่นอนว่าถ้าเป็นงี้อยู่ ผลของมันก้อคงเหมือนกับที่ผ่านๆมา
4.งานลอยกระทงปีนี้ดีจัง มีร้านค้าเป็นของตัวเอง รู้สึกเหมือนได้เป็นนักธุรกิจน้อย แต่พอเวลาทำเข้าจริงๆ ทำไมรู้สึกเหมือนเป็นกรรมกรน้อยก้อไม่รู้ เหนื่อยแต่ก้อสนุกดี ตั้งแต่เริ่มงานมีเรื่องให้ต้องกังวลมากมาย ตั้งแต่ดินฟ้าอากาศ จน เรื่อง เล็กน้อยๆ ไงๆแล้วตอนจบ ก้ออิ่มเอิบไปด้วยความสุข รู้สึกดีมากๆเลย เวลาก่อนเริ่มงาน แต่ละร้านเหมือนเป็นศัตรูของกันและกัน ถ้าขายของแบบเดียวกันแล้ว ถือเป็นศัตรูตัวฉกาจ พองานจบ ศัครูกลับกลายเป็นสหาย ไม่รู้ว่าคนอื่นคิดเหมือนกันมั้ย แต่ส่วนตัวแล้วคิดว่ามันดีจิงๆ
ปล. คืนนั้นชั้นไม่ได้ตั้งใจว่าแกนะขี้เมาน้อย ขอโทษจิงๆที่ทิ้งแกไว้คนเดียว แต่รู้สึกว่าแกน่าจะปรึกษาชั้นมากกว่าปรึกษาเหล้า ก้อเท่านั้นแหละ October 12 กำเนิด my spaceดูจากกระแสการมี my space เป็นของตัวเองแล้ว คิดว่าเราคงอยู่เฉยไม่ได้ มันต้องทำอะไรซักอย่างให้ทันกระแสแล้ว จึงตกลงใจมีเป็นของตัวเองมั่ง
อนึ่ง เราไม่ต้องการให้ my space นี้เหมือนกับ my space ทั่วๆไปแต่ก้อไม่รู้จะทำยังไงให้ไม่เหมือน ก้อสรุปว่ามันจะเหมือนอันอื่นๆไปก่อน และเมื่อถึงเวลาที่มันจะไม่เหมือนมันก้อจะไม่เหมือนเอง
ขอใช้เวลาดูก่อนละกัน ว่าไอ้ my space นี่มันใช้ทำไรได้มั่ง
|
|
|